Stoliczek.

A na stoliczku najważniejsze rzeczy... :D

W parku.

Zalety posiadania psa.

Już od ponad roku jestem właścicielką czworonoga. Szybko to zleciało. Dopiero co się zastanawiałam, czy kupno psa to aby na pewno dobry pomysł. Przekonałam się, że tak :) Pomimo niektórych trudności, które są nadal, wzbogaciłam swoje życie o duuuużo szczęścia. Po litrach sików wylanych na panele i dziesiątkach zaschniętych kupek znalezionych w roku pokoju ;) wypracowaliśmy system 3-spacerowy. W moim wypadku nie sprawdził się koszmar spacerowy i wychodzenie z psem z niechęcią: Precel jest śpiochem i nie zrywa się o 5 rano, ba nawet o 9 czasem ma problem wstać ;) Także ranny spacer jest ok, przy okazji są zawsze świeże bułeczki - na szczęście mamy parę piekarnianych okienek w okolicy. Po południowy spacer to zwykle jakaś zabawa lub szkolenie, a gdy jestem w pracy korzystamy z pomocy bliskich, którym bardzo dziękujemy :) Wieczorem w parku spotykamy się z pieskimi kumplami Precla i ich właścicielami. Tak więc spacery to sama przyjemność, no chyba, że leje, ale na szczęście mopsy też nie lubią deszczu. Mój pies nauczył i cały czas uczy mnie cierpliwości, a także radości z drobiazgów. Jego pomarszczona mordka z rana od razu poprawia humor. Oduczył mnie pedantyzmu, bo przecież przy psie ciężko o idealny porządek ;) Dzięki niemu poznałam wiele ciekawych ludzi i jeszcze więcej mam nadzieję poznać. I jak pomyślę, że będę miała na głowie tego boroczka tylko kilkanaście lat, to już robi mi się smutno!

Jesień?

"Hmm...chyba idzie jesień..."  

"Ojeeejej..."

"Tyle liści już pospadało z drzew..."

 "Zaraz, zaraz - przecież ja lubię liście!"

"Hurrrrra! Jesień!"

Mopsi sucharek - nos.

Oznaką stanu zdrowia psa zazwyczaj jest wilgotny nos. Nie u mopsów. Mopsi nos strasznie się wysusza i tak naprawdę nigdy nie jest taki wilgotny jak standardowy psi nos. Nie jest to na szczęście objawem jakiejś dolegliwości a jedynie kolejnym dziwactwem tej rasy ;) Żeby Preclowy nos nie był aż taki suchy, podaję mu marchewkę, która podobno nawilża nos od wewnątrz. A gdy nochal jest już bardzo suchy gonię Precla po domu z maścią z wit. A. Nie wiem jak on to robi, ale wyczuwa mój zamiar i niemal zanim pomyślę o posmarowaniu mu nosa, on już ucieka ;) Gdy już go dopadnę i uda mi się mu smarnąć kawałek nosa (a jestem w tym coraz lepsza :)), to Precel następnie biega po całym domu i wyciera kufę o wszystkie miękkie powierzchnie :) Ale przynajmniej przez kilka dni nos wygląda prawie jak psi ;)

Wypad na wieś i kolega za płotem.

Korzystając z resztek lata wybraliśmy się na wieś. Precel uwielbia biegać "luzem" nieskrępowany smyczą i moim nawoływaniem, gdy za bardzo się oddali. A ja jestem spokojna, gdy jest na ogrodzonym terenie. Na końcu tego ogrodzenia - przyjazny labrador. Niestety płot uniemożliwił pieskom bliższą przyjaźń, a szkoda bo było widać nić porozumienia :)

Nowy, mały miś.

"Przedstawiam Wam mojego nowego kumpla."

"Pani mi go kupiła, ale nieskromnie wyznam, że sam go wytropiłem w torbie z zakupami, zanim Pani zdążyła się zorientować już go sobie wyciągnąłem :)"

"Pani mówi, że jest dla mnie odpowiedni, bo nie ma żadnych oczu ani uszu do odgryzienia."

"W takim razie być może odgryzę mu łapę..."

"Może go jednak oszczędzę, bo w sumie go polubiłem."

"Razem śpimy..."

"...bawimy się..."

"...i wąchamy :D"

"Fajny jest!"

"Naprawdę go lubię!"